Insulinooporność, czyli osłabiona odpowiedź biologiczna na działanie insuliny, jest stanem, który może prowadzić do rozwoju wielu chorób m.in. cukrzycy typu 2. Jest powiązana z otyłością, a jej przebieg oraz nasilenie mogą być modyfikowane przez poziom aktywności fizycznej i sposób odżywiania.
Molekularne podłoże insulinooporności stanowi zaburzenie transmisji sygnału komórkowego insuliny, najczęściej jego postreceptorowej sygnalizacji. Dlatego nasze badania koncentrujemy na identyfikacji tych mechanizmów, które zachodzą w mięśniach szkieletowych i tkance tłuszczowej.
Badania prowadzimy u osób z grup ryzyka cukrzycy typu 2. Prowadzimy również programy ćwiczeń fizycznych lub diety ubogokalorycznej dla osób z otyłością.
Do oceny wrażliwości tkanek na insulinę używamy klamry metabolicznej – złotego standardu w pomiarze wrażliwości na insulinę in vivo. Wykonujemy biopsje mięśnia obszernego bocznego uda, podskórnej tkanki tłuszczowej oraz izolację komórek jednojądrzastych krwi obwodowej. W tkankach analizujemy ekspresję genów oraz białek. W badaniach eksperymentalnych prowadzimy hodowle komórek mięśni szkieletowych i adipocytów. Wykorzystujemy takie techniki jak wyciszanie genów, stymulację elektryczną rozwiniętych miotub oraz ocenę wychwytu glukozy w miotubach.
Wyniki naszych badań pozwalają lepiej zrozumieć mechanizmy leżące u podstaw insulinooporności oraz innych zaburzeń metabolicznych. Ta wiedza przyczynia się do opracowywania spersonalizowanych interwencji terapeutycznych w zapobieganiu i leczeniu chorób związanych z insulinoopornością oraz identyfikacji potencjalnych biomarkerów.